Μια Χώρα Που Θέλει Να Γίνει Μάνα. Του Παναγιώτη Νόιφελτ

Αυτοί οι κυβερνώντες που διαρκώς σχεδιάζουν, δεν έχουν κανένα απολύτως σχέδιο να επιδείξουν.

Το 51% των πολιτών θεωρεί πως κανένα κόμμα δεν καταπολεμά αποτελεσματικά τη διαπλοκή (άρα και τη διαφθορά). Αυτό οδηγεί και αποτελεί την πλήρη αποτυχία και την έλλειψη κοινωνικοπολιτικής πίστης απέναντι σε αυτό το σύστημα και παρουσιάζει ανάγλυφα την παντελή απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών στους πολιτικούς διαχειριστές, κατευθύνει σαν αόρατο χέρι τους πολίτες στην αυτοδικία, στην παρανομία και στην καταφρόνηση των εξουσιών (αν αυτές είναι σαθρές), οδηγούν στην περιφρόνηση βασικών αρχών που συντελούν στην κοινωνική ομαλότητα και ευημερία, και καταλήγουν σε πάσης φύσεως προκλήσεις που ταλανίζουν κυρίως τα ασθενέστερα στρώματα και τα πιο αδύναμα ή εξαρτημένα στοιχεία της κοινωνίας μας.

Αυτό συμβαίνει γιατί οι πολίτες τσαλακωμένοι και βιασμένοι από αυτό το σύστημα απάθειας, μέσα στην άγνοιά τους, στην αδυναμία τους και στον αποπροσανατολισμό τους αδυνατούν να προτείνουν ένα άλλο πολιτικό σύστημα ή αντιπροσώπους που θα φέρουν την αλλαγή. Αν είχαν να προτείνουν ένα νέο κατεστημένο το οποίο θα αντικαθιστούσε το παλαιό και κουρασμένο κατεστημένο, τότε θα είχαμε επανάσταση. Άρα είναι λάθος να πιστεύουμε πως μια τόσο βαθιά αλλαγή θα μπορούσε να γίνει με βασικό γνώμονα την πενία και την εξαθλίωση των πολιτών.

Μια ουσιαστική αλλαγή γίνεται μόνο όταν έχουν δημιουργηθεί η προϋποθέσεις και κυρίως η νέα εξουσία και η οργανωμένη διαχείριση -έστω με ελλείψεις- που θα αναλάβει τα ηνία μιας χώρας. Αυτό όμως μας οδηγεί στη σκέψη πως αναποτελεσματικοί, περιορισμένοι, σε πολλές των περιπτώσεων άβουλοι, με φτωχές δυνατότητες και αποδόσεις πολιτικοί (όχι όλοι), που δεν αξιολογείται η παραγωγικότητά τους απαραίτητα σε οικονομικά μεγέθη και που περιορίζεται η εμβέλειά ορισμένων εξ αυτών σε δυναμικές αντιδράσεις που συναντάμε σε διενέξεις τοπικών καφενείων ή άλλοι που με τη σιωπή τους από θέση ισχύος δικαιολογούν την αδυναμία τους να αντιληφθούν, να αντεπεξέλθουν και να επιβάλουν το ορθό, το ηθικό ή το νόμιμο, ζουν, τρέφονται και συντηρούν ένα σύστημα που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει, ένα σύστημα με “άδικους νόμους και υπό κατάρρευση” κατά τον Πλάτωνα.

Δυστυχώς αν οι πολιτικοί διαχειριστές -ένθεν και ένθεν- επιλέξουν να μεταθέσουν ένα κοινωνικό, πολιτικό, νομικό ή οικονομικό πρόβλημα σε άλλη χρονική περίοδο, αντί να το επιλύσουν όταν αυτό παρουσιαστεί, σε εύλογο χρονικό διάστημα, τότε επιλέγουν αυτή τη μετάθεση να την κάνουν με μέσο τον άκρατο λαϊκισμό. Μην ξεχνάμε πως ο λαϊκισμός αποτελεί εφεύρημα των συντηρητικών τάξεων των κοινωνιών μας, με χρηστική αξία τον ίδιο τον έλεγχο των κοινωνικών μαζών και την καθοδήγηση των επιλογών τους, τεχνικά εκφρασμένο άρτια από τον Αριστοφάνη.

Στοχεύουμε στον Εκπολιτισμό της Δημοκρατίας.

Αν δεν συνέβαιναν τα παραπάνω, θα το γνωρίζαμε. Το σύστημα όμως, εκείνο που γνωρίζει καλά, είναι πως το συγκεκριμένο αυτό συνολικό 49% που υπολείπεται, με την ψήφο του (μετά από την αφαίρεση αυτών που απέχουν από την κάλπη) θα συντηρήσει ακριβώς αυτή τη νοσηρή κατάσταση. Αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα και η συνολική κατάσταση της χώρας παρουσίαζε διαφορετικό πρόσωπο, θα είχαμε την τήρηση των νόμων και την προστασία αυτών από τους κυβερνώντες και τα όργανα της τάξης και κυρίως το σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης ύπαρξης, της υπόστασης και της ζωής –ηαυτοδικία από την εξουσία, οδηγεί στην τραγωδία-, θα είχαμε σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, σύστημα υγείας…,

σταθερό φορολογικό σύστημα, εργασία για όλους, δίκαιη κατανομή πόρων, ανάπτυξη ως αποτέλεσμα προόδου που αποτελεί και την ολοκλήρωση ενός σχεδίου, που με τη σειρά του στην επιστροφή του στη βάση μιας υγιούς ανάπτυξης, είναι ελεγμένο αποτέλεσμα δοκιμασμένου σχεδιασμού, θα είχαμε ελληνικό τραπεζικό σύστημα, κρατικές δαπάνες που διέπονται από τους κανόνες κοινωνικής ευθύνης…,

θα ζούσαμε σε μια ώριμη χώρα που αγαπά τον πολιτισμό της, την εκπαίδευση, τα γράμματα, τις τέχνες και τη δημιουργικότητα, τα παιδιά και τους γέροντες, τα αστικά κέντρα, το περιβάλλον και τους επισκέπτες ή τους κατατρεγμένους συνανθρώπους της

Μόνον αν αυτή η πολιτεία αγαπούσε τους πολίτες της…,

μόνο τότε σαν μανιασμένη μάνα σε κίνδυνο, θα προστάτευε τους πολίτες της από όλες αυτές τις καταστάσεις, τις συνθήκες και τα γεγονότα που υποβαθμίζουν και καταπιέζουν τον άνθρωπο, που βουλιάζουν σε δίνες τις προσδοκίες τους, που καταδικάζουν το πνεύμα τους σε λήθη, τις ζωές τους και τον εσωτερικό τους κόσμο σε άγνοια…,

ένδεια, ενοχή, κατάρρευση, αμάθεια και πόνο. Θα ήταν πολύ δύσκολο σε άλλο κράτος ή άνθρωπο να την κυριεύσει ή να την υποβιβάσει, γιατί ένα κράτος δυνατό, μια βάση οργανωμένη, μια χώρα ισχυρή με πολίτες με ενσυναίσθηση, έχει ήδη προνοήσει για αυτές τις κακοτοπιές. Σμάρια τα παραδείγματα.

Αυτή η χώρα η φανταστική που όλοι εμείς -ίσως για ορισμένους εντελώς διαφορετικούς λόγους ο καθένας μας- θα λατρεύαμε και όλοι οι άλλοι (οι συνάνθρωποι που ζουν πέρα από τα σύνορά της) θα την λάτρευαν μαζί με τους κατοίκους της, αυτή η χώρα θα αγαπούσε τη μνήμη, την ιστορία, την εξέλιξη και τους ζωντανούς και παγκόσμιους μύθους της και όχι μόνον τα μεγαλεία και τα σύμβολα του πολιτισμού της που δεν προστάτεψε ανάλογα και διαχρονικά.

Καμία στιγμή πολιτισμικής ανάτασης δεν στηρίχτηκε ποτέ στην ελπίδα για να λάμψει, παρά μόνο στηρίχτηκε στον άνθρωπο, στον αγώνα και στο αποτέλεσμα. Και ποιος είπε πως η ελπίδα δεν υπήρξε ποτέ όργανο πλάνης στα χέρια λαοπλάνων.

Κανείς δεν είπε πως δεν γίνονται προσπάθειες ή πως δεν δημιουργήθηκαν αποτελέσματα, από όλες τις πολιτικές κοινοβουλευτικές και μη παρατάξεις, αλλά τελικά στο ισοζύγιο κρίνονται όλα, ενώ υπεύθυνες είναι οι εκάστοτε κυβερνήσεις για τις ζημίες ή για τα συνολικά αποτελέσματα της οικονομίας ή της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας μιας χώρας.

Αυτοί οι κυβερνώντες που διαρκώς σχεδιάζουν, δεν έχουν κανένα απολύτως σχέδιο να επιδείξουν.

Απαιτούμε τον Εκδημοκρατισμό του Πολιτισμού.

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.