Χέρσος Αγρός Θεριεμένος, Έτοιμος να Γίνει Στάχτη. Του Παναγιώτη Νόιφελτ (Γεγονότα Θεσσαλονίκης και Βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος.)

Αυτούς και αυτές που η ζωή δεν τούς ενθάρρυνε, που δεν σταθήκαν τυχεροί, που το σώμα τους δεν τους βαστά άλλο, με παθολογίες ή αδυναμίες, που γεννήθηκαν στην άλλη πλευρά της πόλης, που ο θεός τους είναι ένας άλλος θεός, αυτούς όλους στη σκέψη και μόνο της ευαισθητοποίησης και της ενσωμάτωσης, ένας σκεπτόμενος άνθρωπος τους συλλογίζεται. 

Είσαι εσύ που τους εναγγαλίζει, που έχεις υποχρέωση να το κάνεις, εσύ ο απλός ο πολίτης, ο αληθινός λειτουργός, ο περάτης της συμφιλίωσης. Αν και δεν πρέπει να επωμιστείς την ευθύνη, εσύ που είσαι ένας ή αισθάνεσαι πως είσαι άλλος, τη στιγμή που υπάρχει μια πολιτεία με ευθύνη να προτείνει και συνταγματικά να προστατεύσει, όπως ανακοινώνει και όπως πράττει όπου μπορεί (καθυστερημένα), είσαι εσύ που έχεις την υποχρέωση να μην σταματάς, να ενθαρρύνεις την πορεία τους, να γίνεσαι ένα με αυτούς, γιατί είσαι εσύ αυτός, γιατί τότε δεν είσαι “ο άλλος”, γιατί πρόκειται για ένα ταξίδι. Γιατί είναι αυτοί που ποτέ δεν θα πάρουν κάτι από εσένα, το αντίθετο. Είσαι ένα μαζί τους στην εργασία, στο δρόμο, στη μάθηση και στην κοινωνικοποίηση.

Δεν τους δίνεις μια, να πάνε πιο κάτω από εκεί που βρέθηκαν, σε μια δύσκολη ανθρώπινη στιγμή ή σε μια στιγμή απόγνωσης, γιατί εκεί κάπου κοντά απαντάσαι και εσύ, όλοι εν δυνάμει είμαστε ικανοί να αγγίξουμε τα κατώτατα ανθρώπινα όρια της γυμνότητας. Τη γη τους, ίσως ποτέ να μην την καταλάβεις, ούτε τα λόγια τους, ούτε εσύ ούτε η Δύση. Ίσως ποτέ να μην θελήσεις να περπατήσεις τα δικά τους κυκλωτικά μονοπάτια. Τους στηρίζεις όμως, πρέπει, είναι αναγκαίο επειγόντως να τους στηρίξεις, τους ενσωματώνεις γιατί από αυτό εξαρτάται η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου για τη στήριξη των κοινωνικών συνοχών, από τη στάση σου και μόνο. Τότε μια νοοτροπία είναι ο κόσμος όλος νοοτροπία άφυλη, αγέραστη και νέα, ένα πρόσωπο, ένας πολιτισμός, Ο λόγος είναι πως δεν θέλεις κάτι από αυτούς, το έχω δει να συμβαίνει μπροστά μου, συντρίβοντας κάθε αντίσταση για μη συμμετοχή. Συμβαίνει, ευτυχώς, και αυτό είναι κάτι που όχι μόνο συμβαίνει για να το δούμε και να το αναγνωρίσουμε, αλλά και για να το αισθανθούμε (Feeling is Thinking – René Descartes), γιατί η ίδια η κοινωνία και η πολιτεία έχουν στα πιο απρόβλεπτά τους σημεία και στρώματα, σε ώρες που δεν συμβαίνει το αναμενόμενο ή που δεν υποψιάζεσαι, γίνονται, λαμβάνουν χώρα βαθύτατες, δυναμικές και λαμπρές προεκτάσεις ανθρωπιάς και κατανόησης και δυστυχώς στα πιο φανερά και φωταγωγημένα της μέρη, εμφανίζονται ντυμένες, με τα πιο καθαρά τους ενδύματα, οι εκφράσεις της καταπίεσης, της υποδούλωσης, της καταστολής και της εξόντωσης. Φώτα, χρυσός, ακράτεια, ένας πόλεμος, η Ακρόπολη και μια αδυναμία στα ακροδάχτυλα. Η πρόοδος αποτελεί συλλογικό στόχο και αποτέλεσμα, ακόμη και αν αφορά την πρόοδο του ενός στο δρόμο προς την εξέλιξη και την ανάπτυξη.

Ας ταξιδέψουμε όμως κάπου άλλου σε άλλο χρόνο και στην πανανθρώπινη ανάγκη για ισότητα, κοινωνική αρμονία και ειρήνη.

Nina Simone

Το “Mississippi Goddam”, είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε και ερμηνεύτηκε αρχικά από τη Nina Simone, η οποία και το χαρακτήρισε ως το πρώτο της τραγούδι για τα πολιτικά δικαιώματα. Το τραγούδι καταγράφει τη διαμαρτυρία της Simone στη δολοφονία του Medgar Eversστο Μισισιπή. και στη βομβιστική επίθεση στο Μπέρμιγχαμ, της Αλαμπάμα, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα μαύρα παιδιά της κοινότητας.Το τραγούδι ξεκινά κυνικά και μέσα από χαλαρή διάθεση (στην πρώτη εγγραφή) με την έκφραση ότι “αυτό είναι ένα παραστατικό τραγούδι, η παράσταση όμως δεν έχει γραφτεί ακόμη” για να συνεχίσει, “Η Αλαμπάμα με αναστατώνει τόσο πολύ. Το Τενεσί με έχει κάνει να χάσω τον ύπνο μου, και όλοι ξέρουν τι γίνεται στο Μισισιπή”, για να δώσει με κριτικό πνεύμα τη δική της έκφραση πολιτικής διαφωνίας λέγοντας “Συνεχίζετε να λέτε, “πάρτε το” πιο σιγά, να κάνουμε τα πράγματα σταδιακά, που θα φέρουν μεγαλύτερη τραγωδία. Δεν το βλέπετε; Δεν το αισθάνεστε;” και κραυγάζει “Δεν σας εμπιστεύομαι πια, που μου λέτε να πάω πιο αργά”. Στο τέλος διαμαρτύρεται έντονα καθώς μέσα από την δική της ενσυναίσθηση ταυτίζεται με την τραγωδία, τους ανθρώπους και τα παιδιά που χάθηκαν και συνεχίζουν να χάνονται, λέγοντας “Δεν χρειάζεται να ζήσετε δίπλα μου, μόνο δώστε μου την ισότητα μου!”(Εμβόλιμο σχόλιο: Παναγιώτης Νόιφελτ)

Οι συνειρμοί λειτουργούν λυτρωτικά, μα επανέρχομαι στο θέμα. Τι κάνει η πολιτεία σε αυτές τις καταστάσεις, που στηρίζονται και υποκινούνται κατά αυτόν τον τρόπο, από γκρίζα κέντρα που υιοθετούν τόσο απάνθρωπες αντιδράσεις, μέσα από δραστηριότητες και κατευθύνσεις τόσο σκοτεινές, οπισθοδρομικές, βίαιες και μάταιες; Μεταθέτει το πρόβλημα σε κάποια άλλη αρχή και χρόνο μέλλοντα λέγοντας “πιο αργά;” Η απάντηση μου είναι μία, και αποτελεί πια και την πρότασή των πιο προοδευτικών και στοιχείων της πολιτικής, της κοινωνικής, της πολιτιστικής σκέψης και διανόησης και εντάσσεται στην καθημερινότητα των κοινωνικών ομάδων, που συνδέονται με την κοινωνική ευαισθητοποίηση, ενσωμάτωση, κατανόηση, εξέλιξη, πρόοδο και ανάπτυξη. Την πρόταση αυτήν την ονομάζω: Εκπολιτισμός της Δημοκρατίας και Εκδημοκρατισμός του Πολιτισμού (Culturalising Democracy and Democratising Cultureκαι έχει αποτυπωθεί ιδρυτικά ως σλόγκαν της Πολιτιστικής Αριστεράς και της παραγωγικής της δομής, της Δημιουργικής Αριστεράς (Cultural Left and Creative Left).

Twitter: @CulturalLeft

Εδώ γινόμαστε μάρτυρες, ενεοί και χάσκοντες, βλέποντας να συμβαίνει κάτι το τραγικό. Άνθρωποι αποπροσανατολισμένοι, ανιστόρητοι, αδαείς, παρασυρμένοι από τις δικές τους αδυναμίες και ιδεοληψίες, έρμαια λαοπλάνων, χτυπημένοι από τις ανομολόγητες ελλείψεις του συστήματος, καταδικάζουν τον εαυτό τους σε μια ιδιότυπη και αέναη καταναγκαστική πορεία. Άνθρωποι που αγαπούν όμως όπως όλοι μας τη ζωή, που εργάζονται και που χαίρονται να απολαμβάνουν τα καλά της συμφιλίωσης (έστω μεταξύ τους), τρέχουν σαν ακέφαλα κοτόπουλα με μια πνιγηρή σκέψη να στριφογυρνά μέσα στο αποκομμένο τους κεφάλι, πως θα είναι οι τυχεροί -σε άγνωστο χρόνο-, θα είναι οι επιζήσαντες σε μια προαναγγελθείσα ολοκληρωτική καταστροφή που δεν θα έρθει ποτέ. Όλοι αυτοί είναι τόσο σίγουροι πως το μεγάλο “αόρατο χέρι μιας άγνωστης εξουσίας”, θα τους χαρίσει νέο κεφάλι που θα ξεπηδήσει αναγεννησιακά μέσα από τον λαιμό τους, θα τους γεμίσει γνώσεις και νέους στόχους, ανάκαμψη και εργασία, καθαρή και αμόλυντη σχέση με τα πράγματα σε ένα νοσηρό περιβάλλον, το οποίο πρέπει υποχρεωτικά να παραμείνει νοσηρό, ώστε να δημιουργηθεί και να ξαναρχίσει ένας νέος κύκλος μίσους, που θα θρέψει ένα “μυθικό και άπιαστο θεριό”, που θα τα καθαρίσει όλα. Το “χέρι” στο τέλος θα τους κανακέψει, θα τους επιβραβεύσει και “ο αόρατος” θα τους δώσει δύναμη να συνεχίσουν αυτό που δεν θυμούνται καν τι ήταν, πότε ξεκίνησε και που θα καταλήξει. Κατά τη διαδικασία, “ο αόρατος”, θα τους δώσει το δικαίωμα να αυτοδικήσουν, να προπηλακίσουν και να ξεριζώσουν το “κακό”, όπου κι αν αυτό εμφανιστεί. Στο τέλος “θα-τη-βγάλουν-καθαρή”. “Αόρατος” είναι αυτός και η χάρη ειν μικρή. Χέρσος αγρός θεριεμένος, έτοιμος να γίνει στάχτη, μαζί με αυτόν που έβαλε τη φωτιά.

Είναι φανερό. Υπάρχει σχεδιασμός αποπολιτισμού, σχέδιο αποπροσανατολισμού, και πράξη διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, με στόχο την εξαθλίωση. Όσο μεγαλύτερη είναι η εξαθλίωση και η απανθρωπιά, τόσο πιο αδύναμα υποφώσκει η ελπίδα για κοινωνική ανάταση, τόσο μεγαλύτερα τα κέρδη, τόσο μεγαλύτερος ο συλλογικός φόβος και ο έλεγχος των μαζών, τόσο μικρότερος ο άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερες οι πολώσεις, τόσο πιο ισχυρή η “αόρατη και ανύπαρκτη τελικά εξουσία”, και ένα άδικο χαμόγελο χαμένο στη μικρότητα. Τότε οι άνθρωποι επιλέγουν να γίνονται αυτό που πιστεύουν τυφλά. Τότε, και στα σκοτεινά επιλέγουν να μην εξελιχθούν, να μην αντικρίσουν αυτό που δεν θέλησαν ποτέ να γνωρίσουν, αλλά που τόσο ζήλεψαν για να το αποκτήσουν. -Neu

Παραθέτω επίσης εμβόλιμα και συνειρμικά, μια αγαπημένη και λαμπρή σκέψη ενός υπέροχου ανθρώπου: «Τα όρια της γλώσσας (μου) είναι και τα όρια του μυαλού μου. Οι γνώσεις μου περιορίζονται σε ό,τι μπορώ να αποτυπώσω λεκτικά… 

…Θα μου φαινόταν γελοίο να αμφισβητούσε κανείς την ύπαρξη του Ναπολέοντα. Αν κάποιος όμως υποστήριζε ότι η Γη είναι μόλις 150 ετών, θα είχα μεγαλύτερη περιέργεια να τον ακούσω», Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν (Ludwig Wittgenstein 1889-1951), Διανοητής-Φιλόσοφος. 

=================================================================

Αρθρο της ΕΦΣΥΝ

Θεσσαλονίκη: Βεβήλωσαν το Μνημείο του Ολοκαυτώματος

Ένας 28χρονος συνελήφθη για συμμετοχή στα επεισόδια που έγιναν μπροστά από το Βασιλικό Θέατρο

Στη σκιά της κομματικής εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ στο Παλέ ντε Σπορ και της ομιλίας του πρωθυπουργού πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση «μακεδονομάχων» έξω από τον Λευκό Πύργο που χαρακτηρίστηκε από χαμηλή συμμετοχή και από ναζιστικά σύμβολα και χαιρετισμούς.

Η αστυνομία πριν από την έναρξη και κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων που έγιναν, χθες, στη Θεσσαλονίκη, προχώρησε σε 49 προσαγωγές.

Ένας 28χρονος συνελήφθη για συμμετοχή στα επεισόδια που έγιναν μπροστά από το Βασιλικό Θέατρο ενώ δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν ελαφρά και μεταφέρθηκαν στο 424 για παροχή πρώτων βοηθειών. 

ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ / ΤΡΥΨΑΝΗ ΦΑΝΗ

Στο μεταξύ, άγνωστοι που βεβήλωσαν το Μνημείο του Ολοκαυτώματος σχηματίζοντας με σπρέι σβάστικα πάνω στο μνημείο. Σύμφωνα με την αστυνομία, το περιστατικό σημειώθηκε κατά τη διέλευση από τη Λεωφόρο Νίκης της πορείας που έγινε, με αφορμή και την παρουσία του πρωθυπουργού στην πόλη.

Μετά την ολοκλήρωση των κινητοποιήσεων, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ένας νεαρός ο οποίος φέρεται να κρατούσε ελληνική σημαία, δέχθηκε επίθεση από 4 άτομα, στη συμβολή των οδών Εγνατία με Ιασωνίδου.

Ναζιστικά σύμβολα και χαιρετισμοί

Νωρίτερα, η συγκέντρωση των «μακεδονομάχων» έξω από τον Λευκό Πύργο χαρακτηρίστηκε από χαμηλή συμμετοχή (300- 350 άτομα) και από ναζιστικά σύμβολα και χαιρετισμούς.

Χαρακτηριστικές είναι οι φωτογραφίες (στο άρθρο), που δείχνουν διαδηλωτές με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους να χαιρετούν όπως ο Χίτλερ και να κρατούν πανό με τον κέλτικο σταυρό, το ναζιστικό σύμβολο που χρησιμοποιούν ανεξαιρέτως όλοι οι νεοναζί παγκοσμίως και φυσικά η ναζιστική οργάνωση του Μιχαλολιάκου.

Για περισσότερη ενημέρωση παρακαλώ όπως ακολουθήσετε το σύνδεσμο της Εφημερίδας των Συντακτών παραπάνω.